Sneeuwpret is er in vele vormen.
Zo kan het zijn, dat iemand in het voorbijgaan een speels meanderend beekje
tekent in de sneeuw, die al een paar dagen mijn auto bedekte.
niet door mij maar door 'n vrijwilligster (plm 8 jaar) die dat weer leuk vond.
Aan de ene kant vond ik het allemaal best, maar anderzijds baalde ik wel.
Ik had graag een foto gemaakt van de langzaam smeltende en aanhangende sneeuw.
Die zou dan de tekst gekregen hebben, "Rotterdam weer beetje bij beetje zichtbaar" of zo.
Waarmee ik maar wil zeggen, dat de sneeuw op foto van het vorige blog
de sneeuw aan de zijkant van mijn ondergesneeuwde auto was.
Mijn sneeuwpret was eigenlijk gewoon binnenpret.






